Idzie Wenus, włosy stroi w złote błyski gwiazd
   Jeszcze morze ją kołysze i gładzi ciepły wiatr
   Idzie tak, jakby nie było w niebie czarnych chmur
   Idzie tak, jakby nie było przed nią stromych gór
  
   idzie Wenus, głowę niesie w złotych błyskach gwiazd
   A ramiona jej okrywa jedynie ciepły wiatr
   Nie wie, że że bose stopy zrani bruk do krwi
   Nie wie, że jej jasne oczy pociemnieją dziś
  
   Trzeba gwiazdy zdjąć z jej głowy, wzuć na nogi chłód
   I cierpliwie ją nauczyć, co to jest ból i brud
   Trzeba nową twardą skórę w zamian tamtej dać
   I w muzykę ją owinąć, żeby chciała żyć
  
   Idzie ufna Wenus
   W złotym pyle gwiazd.