Zapakuj swoje serce, co było szczęśliwe
  Bo mogło kochać ją zbyt
  Zapakuj zegar, co zmierzył czas, kiedy była
  Ta namiętność w was i jego wina
  Poduszkę, w którą wylałeś łzy, pewnej nocy
  Gdy nie było nikogo przy tobie
  Wyrzuć ją z życia na dobre, lecz z serca swojego
  Nie daj, nie daj jej odejść
  
  Bo serce to jest taka szafa,
  W której, choć nie noszone, wiszą ubrania
  Bo serce to jest taka szafa
  W której, choć już nie modne, wiszą ubrania
  
  Zapakuj lustro, czy chcesz czy nie
  Ono pamięta jej czesania gest
  Zachowaj smak jej perfum,
  Choć łykałeś go, całując ją co noc
  Zapakuj słowa, tak, słowa te
  Choć byłeś pewien, że są tylko dla niej, o nie,
  Wkrótce przekonasz się
  I lustro gdzie któregoś dnia
  Jak na filmie szminką dała ci znać, że odchodzi na zawsze
  Wyrzuć ją z życia na dobre, lecz z serca swojego
  Nie daj, nie daj jej odejść
  
  Bo serce to jest taka szafa
  W której, choć nie noszone, wiszą ubrania
  Bo serce to jest taka szafa
  W której, choć już nie modne, wiszą ubrania
  
  Jeśli ona serce ma, to szafą jest też
  Jeśli ona serce ma, to szafą jest też