O piątej rano, minut pięć i pół
  Zmarł szeptem Jan w pościeli swej
  Potężne ciało, od stóp do głów
  Wypełniał szczelnie - opasły duch
  Z trudem więc przeciskał się
  Przez czarny tunel, do boskich wrót
  Tunel bowiem w rozmiarze L
  o X za mały dla Jana był
  
  Więc nie myśl że wieczność
  Jest balem czy ucztą
  Pobytem w kurorcie, wesoły miasteczkiem
  Bankietem z gwiazdami, tańcami do rana
  Herbatką u króla z szampanem, ciasteczkiem
  Wieczność to tunel kończący się.. dupą
  
  Kaszel Piotra - dozorcy raju
  Z oddali gdzieś dobiega go
  Trwało nim strudzony Jan
  Poczuł nieba subtelna woń
  O szóstej sześć - czasu ziemskiego
  Otyły astral utknął w tunelu
  To tego dnia, zaklinował Jan
  Dupą dostęp do nieba bram
  
  Więc nie myśl.....