Ty ktory lasy ogarnales piorunow plaszczem
  Ty ktory wichrem karmisz dzieci swe
  Wzbudziles morze nienawisci w ich umyslach
  Jak Battyk brzegi swe Ty otuliles swiete gaje...
  
  Stare deby pochylily grzbiety swe w poklonach
  Piorunowy swiety ogien konczy taniec...
  Plasy milkna strzygi chyla lby ku niebu
  Czekajace nagie wilki
  
  Slodycz Twa i cieplo czuje coraz blizej
  Ty lonem matki mej i sila
  Ziemia polem lasem laka gajem...
  Esencja zycia magia ktora zyje
  Ciemnoscia zwa Cie ci dla ktorychs wrogiem
  Zblakana owca wezem smiercia w trwodze
  Ramiona meznych wojow pna Twoj posag wzwyz
  Tys nie herezja ale prawda plunal w krzyz!
  
  Grom niech bedzie Twym zwiastunem
  Brzaskiem imperium w chwale czekanego
  Dzwonem w poganskie serca bitym
  Oltarzem prawdy duma oraz krwia okrytym
  
  Niech Grom zapowie Twe nadejscie
  Godzine zemsty boskiej rozpaczy
  Nadejda nowe potezne czasy
  O sile Twej szumia pomorskie lasy...
  Majestatycznie...