Bywa, że przestrzeń mnie wzywa
  Kalejdoskop Drogi Mlecznej
  Swym oddechem budzi mnie
  Pomroczna jasność spowija sny
  Do końca nie wiem - ja to, czy to ty.
  
  Nie, już nie będę tego dłużej ukrywał
  Że szmata jestem i ściera i dywan
  
  Różne są zawody a ja taki młody
  Nie będę pracować szkoda mi urody.
  Robota przemija, uroda zostaje
  Uroda przemija, robota zostaje
  A kto pracuje ten jest zmęczony.
  Nie, już nie będę tego dłużej ukrywał
  Że szmata jestem i ściera i dywan
  
  Jestem ponury wybryk natury
  Brak mi kultury, bo nie czytam lektury.
  Kiedy piję to nie jem, kiedy jem to nie piję
  Kiedy piję to nie jem, kiedy jem to nie piję
  A że nie chcę utyć to niestety... nie jem
  Nie, już nie będę tego dłużej ukrywał
  Że szmata jestem i ściera i dywan
  
  Mówią o mnie pasożyt i nikt nie uwierzy
  Że w środku, tak gdzieś głęboko
  Na dnie serca, otoczonego grzesznym ciałem
  To ja jestem dobrym, kochającym
  Uczciwym, pracowitym, niepijącym
  Subtelnym, romantycznym i inteligentnym
  No, jestem po prostu ideałem.